George Charitonidis

Η κοινότητα Ανάβρας βρίσκεται στα σύνορα των νομών Μαγνησίας και Φθιώτιδας, στο όρος Όθρυς, σε υψόμετρο 900 μέτρων περίπου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να βρείτε πολλές και καλές χασαποταβέρνες.

Η ανάπτυξη που γνωρίζει η περιοχή είναι αλματώδης. Γίνονται πολλά και σημαντικά έργα υποδομής (διαπλάτυνση δρόμων, χώροι parking) αλλά και έργα για την προστασία του περιβάλλοντος (αιολικό πάρκο, Περιβαλλοντικό και Πολιτισμικό πάρκο “Γούρα”).

Στη φωτογραφία μπορείτε να δείτε μια άποψη του πάρκου Γούρα, το οποίο αξίζει να επισκεφθείτε και να το περπατήσετε.

Του Γιάννη Τσέτσου

Βρισκόμαστε στο 1990 κι εκείνη τη χρονιά στον ιππόδρομο έχει εμφανιστεί ένας ίππος ονόματι Γκάι Μπάτερς, που σάρωνε στο διάβα του. Από την πρώτη συμμετοχή του έδειξε ανίκητος και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη.

Ένας τύπος λοιπόν, ας τον ονομάσουμε Γιώργο, που σήμερα ζει στην Κρήτη, ήθελε να κονομήσει από τον άχαστο αυτό ίππο, αλλά δεν είχε και πολλά λεφτά για να κάνει διαφορά. Βλέπετε, σε κάθε νίκη του ο Γκάι Μπάτερς πλήρωνε το μίνιμουμ της απόδοσης, που τότε ήταν 12 δραχμές στις 10 που ήταν η στοιχηματική μονάδα. Με απλά λόγια 20% κέρδος.

Με λίγα δεν έκανε τη διαφορά. Με πολλά όμως κάτι γινόταν.

Έπρεπε λοιπόν να βρει πολλά. Και τα βρήκε. Πού; Την ημέρα λοιπόν που ήταν να διεξαχθεί η ιπποδρομία, πήρε τα λεφτά που ήταν για… τη μισθοδοσία των υπαλλήλων μιας επιχείρησης, πήρε κι ένα φίλο του, ας τον ονομάσουμε Βασίλη, και κατέβηκαν στο Δέλτα.

Περίμενε υπομονετικά να φτάσει η συγκεκριμένη κούρσα που θα έτρεχε ο Γκάι Μπάτερς και μόλις έφτασε “τοποθέτησε” όλη τη… μισθοδοσία πάνω του.

Λέει και στο φίλο του το Βασίλη: “Δεν μπορώ να βλέπω, θέλω να μου περιγράφεις την κούρσα”.

Ξεκίνησε η κούρσα, πράγματι ο ήρωάς μας δεν έβλεπε και ρώταγε το φίλο του πού είναι ο Γκάι Μπάτερς. “Πίσω”, του είπε την πρώτη φορά ο Βασίλης. Η αγωνία στο κατακόρυφο. “Ανεβαίνει”, του λέει μετά από λίγο. “Έρχεται” του ξαναλέει και πάνω στο “έρχεται” δεν αντέχει άλλο ο Γιώργος να μη βλέπει. Γυρίζει προς το στίβο και κι αρχίζει να ουρλιάζει με όση δύναμη είχε, για να φέρει τον Γκάι Μπάτερς πρώτο. Τα κατάφερε. Βέβαια και να μη φώναζε πάλι πρώτος θα ερχόταν ο συγκεκριμένος ίππος, αλλά ήταν πολλά τα λεφτά που έπαιξε και λάθος δε σήκωνε. Για να μην τα πολυλογώ, πληρώθηκε ο Γιώργος, πήρε το 20% κέρδος του κεφαλαίου που έπαιξε, αλλά το κυριότερο είναι ότι πληρώθηκαν και οι… υπάλληλοι στην επιχείρηση. Πού να ήξεραν οι άνθρωποι ότι τα λεφτά που πήραν, πριν τα πάρουν “έτρεξαν” στον ιππόδρομο. Πού να το ήξεραν…

Δυο απίστευτοι χρόνοι, δυο απίστευτα παγκόσμια ρεκόρ από έναν απίστευτο άνθρωπο. Ο Usain Bolt αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, καθώς όλοι σχεδόν οι δρομείς της Τζαμάικα έπιασαν ταβάνι με τις επιδόσεις τους. Φαίνεται πως όλοι έπεσαν μέσα στο καζάνι με το μαγικό ζωμό και απέκτησαν μοναδικές αντοχές και δυνάμεις.

Σχετικά με τα δυο εξωπραγματικά ρεκόρ του Bolt, θα ήθελα να σημειώσω κάποιες συμπτώσεις στις ημερομηνίες και στη σχέση μεταξύ τους. Δείτε τα παρακάτω:

100 μέτρα

16 Αυγούστου 2008 – Παγκόσμιο ρεκόρ 9.69 (Πεκίνο)

16 Αυγούστου 2009 – Παγκόσμιο ρεκόρ 9.58 (Βερολίνο)

Μείωση κατά 11 εκατοστά του δευτερολέπτου

200 μέτρα

20 Αυγούστου 2008 – Παγκόσμιο ρεκόρ 19.30 (Πεκίνο)

20 Αυγούστου 2009 – Παγκόσμιο ρεκόρ 19.19 (Βερολίνο)

Μείωση κατά 11 εκατοστά του δευτερολέπτου

Σκεφτείτε ότι αν χωρίσουμε τα 200 μέτρα σε δυο κατοστάρια και το χρόνο που επιτεύχθηκε διά του 2, τότε έχουμε 9.595 δευτερόλεπτα σε κάθε κατοστάρι. Με απλά λόγια, 0.015 δευτερόλεπτα πιο πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα. Πραγματικά ασύλληπτες επιδόσεις! Και ακόμα είναι νωρίς. Ο Usain Bolt έχει να δώσει ακόμα καλύτερους χρόνους…

Από σήμερα δίνεται στη δημοσιότητα ο κατάλογος των επιχειρήσεων-μελών του Εμπορικού Συλλόγου Βόλου, στη διεύθυνση www.esv.gr/agora. Μέσα από αυτή τη σελίδα, ο κάθε χρήστης έχει τη δυνατότητα να εντοπίσει την επιχείρηση ή το εμπορικό κατάστημα που επιθυμεί με τη χρήση ενός δομημένου δέντρου κατηγοριών ή και με τη χρήση μιας μηχανής εύρεσης, εισάγοντας τις κατάλληλες λέξεις-κλειδιά.

Ο Εμπορικός Σύλλογος Βόλου είναι ο αρχαιότερος της ηπειρωτικής Ελλάδας (έτος ίδρυσης 1897) και τα μέλη του ξεπερνούν τα 400.

Από τον Γιάννη Τσέτσο

Κοντεύουν Χριστούγεννα του 1978, πηγαίνω φροντιστήριο κάπου στη Σόλωνος και το τρόλεϊ από το Παγκράτι με αφήνε έξω από τον κινηματογράφο Rex. Εκεί και λίγο πιο κάτω βλέπω το ωραίο. Χαρτόκουτα πάνω σε χαρτόκουτα και κάποιος παίζει τον “παπά”. Ο κόσμος μαζεμένος παρακολουθεί, μαζί κι εγώ. Μαζί κι ένας καλοντυμένος, με το ακριβό του παλτό και τα γάντια στα χέρια.

“Εδώ ο παπάς, εκεί ο παπάς, πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε” λέει ο παπατζής, όλο και κάποιος βάζει, κερδίζει στην αρχή, τα χάνει μετά. Οι περισσότεροι που παίζουν είναι… αβανταδόροι, που προσπαθούν να βρουν το χοντρό πορτοφόλι για να κάνουν… Χριστούγεννα. Κάποια στιγμή και με τα πολλά, βάζουν και τον καλοντυμένο στο παιχνίδι. “Βάλε, θα κερδίσεις” του λέει ο αβανταδόρος. Τον ψήνει. Ανοίγει το πορτοφόλι του, που είναι τίγκα στο χρήμα, βγάζει δυο κατοστάρικα δραχμές. “Εδώ είναι ο παπάς”, δείχνει ένα φύλλο και… κερδίζει. “Βάλε πολλά, είναι η μέρα σου”, του λένε οι αβανταδόροι, που μαζεύονται πλέον πάνω από το θύμα.

Διστάζει, πάει να φύγει. Τον τραβάνε να γυρίσει πίσω. Γυρίζει. Κοιτάζει το ρολόι του. “Δεν έχω χρόνο” λέει. “Θα βάλω… δέκα χιλιάρικα και άμα τα έχασα τα έχασα” συνεχίζει. Ψάχνεται ο παπατζής, παίρνει και από τους… δίπλα του, φτάνει τα εννιά χιλιάρικα. Πολλά τα λεφτά τριάντα χρόνια πίσω. “Εννιά έχω” λέει στον καλοντυμένο. “Πήγαινε” λέει αυτός και βάζει τα λεφτά του πάνω στα λεφτά του παπατζή. “Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς;” λέει ο παπατζής ανακατεύοντας τα φύλλα. “Εδώ” λέει ο καλοντυμένος, βάζοντας το ένα χέρι πάνω σ’ ένα χαρτί από τα τρία και το άλλο πάνω στα λεφτά. Το γυρίζει και είναι ο… παπάς. Παίρνει τα λεφτά και φεύγει. Μαύρα Χριστούγεννα έκαναν οι παπατζήδες.

Μετά από μέρες έμαθαν ότι αυτός που τους πήρε τα λεφτά ήταν ο πρώτο… παπατζής στη Βόρεια Ελλάδα, που στις γιορτές κατέβαινε στην Αθήνα κι “έτρωγε” το σινάφι του! Γκίνια που είχαν…

Η τελευταία διάλεξη του καθηγητή Πληροφορικής Randy Pausch, στον οποίο απέμεναν μερικές εβδομάδες ζωής ακόμα, λόγω καρκίνου στο πάγκρεας και όγκων στο συκώτι. Σας προτρέπω να διαβάσετε οπωσδήποτε το βιβλίο του, “Η Τελευταία Διάλεξη” (εκδόσεις Πατάκη).

Βίντεο που προβλήθηκε λίγο πριν την αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004.

Αρκετές φορές χρησιμοποιώ το λεωφορείο για τη διαδρομή Βόλος-Αθήνα και Αθήνα-Βόλος. Η διάρκεια του ταξιδιού είναι περίπου 4,5 ώρες και περιλαμβάνει 20λεπτη στάση στη μέση περίπου της συνολικής απόστασης.

Έχω όμως μια απορία.

Όταν έρχεται η ώρα της στάσης, όλοι οι επιβάτες στριμώχνονται για να βγουν έξω όσο το δυνατό πιο γρήγορα! Θα μου πείτε λογικό είναι, μπορεί να θέλουν να πάνε στην τουαλέτα οι άνθρωποι. Κι όμως, δεν είναι αυτός ο λόγος. Θα μου πείτε ότι μπορεί να θέλουν να πιουν ένα νερό, να φάνε μια τυρόπιτα, να κάνουν ένα τσιγάρο (μεγάλη χαζομάρα). Κι όμως, οι περισσότεροι βιάζονται να κατέβουν για να πάνε να βρουν καρέκλα να καθίσουν!

Αν είναι δυνατό, μετά από 2 ώρες καθισμένοι σε μια καρέκλα, να τρέχουν να βρουν καρέκλα να καθίσουν και μάλιστα με την προοπτική ότι θα ακολουθήσουν άλλες 2 ώρες καθισμένοι σε μια καρέκλα! Τόση νωθρότητα πια; Αντί να περπατήσουν λιγάκι να ξεπιαστούν, πάνε κατευθείαν να πιάσουν μια καρέκλα! Και το συγκλονιστικότερο είναι ότι αυτό το κάνουν κυρίως τα νεαρά άτομα! Έλεος δηλαδή.

Το ξενοδοχείο Gagou Beach βρίσκεται περίπου 1 χλμ. ανατολικά από το κέντρο της πρωτεύουσας της Σάμου, Βαθύ. Σε μια ήσυχη και όμορφη παραλία, την παραλία Γάγγου, βρίσκεται το ξενοδοχείο μαζί με 3-4 ταβερνάκια πιο δίπλα. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη Δύση, άρα τα απογεύματα μπορείτε να απολαύσετε καταπληκτικά ηλιοβασιλέματα με τον ουρανό να γεμίζει υπέροχα χρώματα! Το Gagou Beach Hotel είναι τριών αστέρων, έχει πολλά δωμάτια και διαθέτει δικό του εστιατόριο (το οποίο μετατρέπεται σε καφετέρια τα βράδια). Θα παραθέσω συνοπτικά τα θετικά και τα αρνητικά του ξενοδοχείου, έπειτα από παραμονή μιας εβδομάδας.

Θετικά

• Ήσυχο μέρος, χωρίς φασαρία από αυτοκίνητα ή κέντρα διασκέδασης
• Ακριβώς πάνω σε οργανωμένη παραλία, με ήρεμα και καθαρά νερά
• Ευρύχωρα μπαλκόνια με πανέμορφη θέα
• Πολύ καλά φαγητά σε μπουφέ
• Τα βράδια προβάλλεται τηλεόραση από projector  (ιδανικό για ποδοσφαιρόφιλους)
• Υπάρχει ένας υπολογιστής με σύνδεση στο διαδίκτυο για δωρεάν χρήση όση ώρα χρειάζεστε

Αρνητικά

• Τα υδραυλικά χρειάζονται επιδιόρθωση, καθώς παράγουν εκνευριστικό ήχο κατά τη χρήση τους
• Το καλοκαίρι καλό θα ήταν να μαζεύουν τα καπιτονέ παπλώματα από τα κρεβάτια
• Το νερό της βρύσης είναι γλυφό
• Όλοι οι σερβιτόροι στο εστιατόριο είναι αλλοδαποί και δεν καταλαβαίνουν ελληνικά, πράγμα απαράδεκτο
• Τα αναψυκτικά και τα ποτά (εάν παραγγείλετε στο γεύμα) είναι πολύ ακριβά

Website: http://www.gagoubeach.com

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η μεταφορά του Volosbet.com σε νέους, ιδιόκτητους servers, και βασισμένο στην πλατφόρμα WordPress. Πλέον, το blog μπορεί να δεχτεί αριθμό  μελών άλλων των 100 και οι δυνατότητες που μπορεί να παρέχει είναι σχεδόν απεριόριστες.

Γι’ ακόμη μια φορά αποδεικνύεται το πόσο καλύτερη είναι η πλατφόρμα του WordPress έναντι αυτής του Blogger. Ο σημαντικότερος λόγος που το λέω αυτό είναι ο εξής: Στη μεταφορά ενός συνόλου δημοσιεύσεων από έναν λογαριασμό στο Blogger σε έναν άλλο λογαριασμό της ίδιας εταιρείας, όλες οι αναρτήσεις εμφανίζονται να έχουν την ίδια ημερομηνία ανάρτησης με αυτήν κατά την οποία έγινε η μεταφορά. Και μάλιστα, όλες εμφανίζονται να είναι γραμμένες από τον χρήστη ο οποίος έκανε τη μεταφορά. Και όλα αυτά χωρίς καμία δυνατότητα παραμετροποίησης. Αντίθετα, το WordPress, δέχεται μεταφορά δημοσιεύσεων από το “αντίπαλο” Blogger, μαζί με όλα τα σχόλια που τις συνοδεύουν, με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού. Με ένα κλικ μεταφέρονται αυτόματα όλες οι δημοσιεύσεις και τα σχόλια, στην ημερομηνία που αυτά ήταν γραμμένα και φυσικά δημιουργείται αυτόματα αρχείο του blog. Και το κερασάκι είναι ότι, με το που ολοκληρώνεται η μεταφορά, ο διαχειριστής έχει τη δυνατότητα να επιλέξει ποιος είναι ο συγγραφέας του κάθε άρθρου και όχι να μπει το δικό του όνομα σε όλες τις αναρτήσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μετέφερα περί τις 600 δημοσιεύσεις, μαζί με πάνω από 12.000 σχόλια αναγνωστών-μελών, μια διαδικασία που κράτησε γύρω στη μισή ώρα. Εύγε στο WordPress!

Website: http://www.volosbet.com

Βρισκόμουν στο πρώτο έτος σπουδών στο Πανεπιστήμιο, όταν το τμήμα μας διοργάνωσε την 1η διημερίδα Πληροφορικής. Ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και η Microsoft Hellas. Πριν ξεκινήσει η παρουσίασή της, είχαν βάλει ένα τραγούδι να παίζει στον media player, το Face a la mer (διασκευή) από τους Massive Attack:

Κάποια χρόνια αργότερα, βγήκε στην Ελλάδα το γνωστό τραγούδι της Ανδριάνας Μπάμπαλη, το  “Δες καθαρά“:

Ακούγοντας αυτό το τραγούδι, είτε στο ραδιόφωνο, είτε στην τηλεόραση, είτε στις καφετέριες κ.α., σχεδόν πάντα άκουγα σχολιασμό ότι πρόκειται για “αντιγραφή” του Face a la mer με ελληνικό στίχο. Αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση, γιατί όπως μπορείτε να ακούσετε, το ένα με το άλλο τραγούδι ουδεμία σχέση έχουν! Πολύ αργότερα, ένα-δυο χρόνια περίπου, ανακάλυψα την έκδοση στην οποία αναφέρονταν. Πρόκειται για το γαλλικό ομώνυμο τραγούδι Face a la mer από τον Passi Calogero:

Η ταβέρνα Ορτανσίες βρίσκεται στο Κάτω Κατηχώρι Πηλίου, περίπου 20 λεπτά από τον Βόλο και γύρω στα 5 λεπτά από την Πορταριά. Με ιστορία που ξεκινά από τη δεκαετία του 1940, οι Ορτανσίες προσφέρουν παραδοσιακά χειροποίητα πηλιορείτικα φαγητά (τόσο τα κυρίως πιάτα με τη γαρνιτούρα, όσο και οι σαλάτες και οι μεζέδες) μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον, στολισμένο με εκατοντάδες πολύχρωμες ορτανσίες. Αξίζει να το επισκεφθείτε κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου η ζέστη στην πόλη είναι αφόρητη. Η πυκνή βλάστηση και τα νερά του Πηλίου θα σας δροσίσουν αμέσως, ενώ ενδέχεται να χρειαστείτε και μια χοντρή μπλούζα για να μην κρυώσετε! Μετά το φαγητό θα σας προσφέρουν παραδοσιακό γλυκό κουταλιού (κυδώνι ή γλυκό βατόμουρο με γιαούρτι κλπ.).

Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια από τις ελάχιστες παραδοσιακές ταβέρνες που αξίζει κάποιος να πάει για να απολαύσει παραδοσιακό φαγητό συνδυάζοντάς το με τον πραγματικά υπέροχο περιβάλλοντα χώρο!

Website: http://www.ortansies.com

Την Τρίτη 7/7 πραγματοποιήθηκε στην παραλία του Βόλου και συγκεκριμένα στη θέση του Μνημείου των Πεσόντων, η τελετή υποδοχής της σημαίας των Μεσογειακών Αγώνων. Ο Δήμαρχος του Βόλου κ. Αλέκος Βούλγαρης τόνισε πως είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε και θα πετύχουμε με τη συνεισφορά όλων μας και κυριότερο όπλο τον εθελοντισμό. Ο Δήμαρχος της Λάρισας είπε πως δε γνωρίζει εάν θα κάνουμε *τους* καλύτερους Αγώνες στην ιστορία του θεσμού, αλλά σίγουρα θα τα πάμε καλύτερα σε σχέση με την τελευταία διοργάνωση στην Πεσκάρα της Ιταλίας.

Γεγονότα όπως αυτό των Μεσογειακών Αγώνων, αναμφίβολα δίνουν μια σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη της πόλης στην οποία διοργανώνονται. Εάν αναρωτιέστε για ποιο λόγο δεν συμμετέχουν οι περιοχές της δυτικής Θεσσαλίας (Καρδίτσα, Τρίκαλα) ή για ποιον λόγο η πόλη της Λάρισας αναγράφεται με τόσο μικρά γράμματα και όχι στο ίδιο μέγεθος με αυτά του Βόλου, η απάντηση είναι απλή: η διεξαγωγή των αγώνων γίνεται πάντοτε σε πόλη που έχει λιμάνι. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Βόλος αναλαμβάνει τους αγώνες και η Λάρισα παρουσιάζεται σαν ένα μεγάλο προάστιό του. Από τη μια πλευρά μπορεί να μην είναι ηθικά και γεωγραφικά σωστό αυτό το γεγονός, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πιέσει πράγματα και καταστάσεις ώστε να γίνουν κάποια σημαντικά έργα, κυρίως στη γραμμή σύνδεσης Βόλου-Λάρισας με τον προαστιακό να έχει τον πρώτο λόγο. Η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τις δυο πόλεις είναι απαρχαιωμένη, πολλές διαβάσεις είναι αφύλακτες και τα ατυχήματα -όπως και τα δυστυχήματα- είναι πολλά. Καλοδεχούμενα βέβαια θα είναι και τα δεκάδες έργα ανάπλασης της εικόνας των πόλεων.

Σε τέσσερα χρόνια από τώρα, αποστολές αθλητών από 25 περίπου χώρες της Μεσογείου θα φιλοξενηθούν στις πόλεις μας. Ευχόμαστε να πάνε όλα καλά, βασιζόμενοι στη συνεργασία, τη συστηματική δουλειά και τον εθελοντισμό.

Να σας πω μια μικρή ιστορία σχετικά με τον αγώνα Ελλάς-Τσεχία, για το UEFA Euro 2004. Μέχρι εκεί, είχαμε δώσει 4 ακόμα αγώνες:

Το επικείμενο θαύμα φάνηκε από την αρχή. Στο πρώτο παιχνίδι παίξαμε με τη διοργανώτρια Πορτογαλία και την κερδίσαμε 2-1. Ποιος να το πίστευε. Κι όμως, όλοι λέγαμε ότι μια φορά γίνονται αυτά. Μετά παίξαμε με την Ισπανία. Τα είχαμε δώσει όλα στο πρώτο παιχνίδι και τώρα θεωρούσαμε σχεδόν σίγουρη την ήττα. Μας έβαλαν ένα γκολ, οπότε αρχίζαμε να επιβεβαιωνόμαστε. Λίγο μετά όμως ισοφαρίσαμε με σκορ που κρατήσαμε μέχρι το τέλος. Η πρόκρισή μας ήταν σχεδόν σίγουρη, καθώς στο επόμενο παιχνίδι παίζαμε με τη Ρωσία, μια ομάδα συγκριτικά πιο αδύναμη σε σχέση με Πορτογαλία και Ισπανία. Βρεθήκαμε όμως να χάνουμε με 2-0. Τα πράγματα ήταν δύσκολα και έπρεπε να βάλουμε οπωσδήποτε ένα γκολ για να περάσουμε στην επόμενη φάση. Το γκολ ήρθε με χίλια βάσανα. Τα καταφέραμε.

Επόμενος αντίπαλος η Γαλλία. Με όλα της τα αστέρια μαζεμένα. Η ήττα μας ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρη, αλλά… όλα ήταν πιθανά να συμβούν.  Προσωπικά, μέχρι και 3-0 να χάναμε, θα το θεωρούσα αποδεκτό. Στο πρώτο ημίχρονο φέραμε 0-0. Είχαμε παίξει πολύ καλή μπάλα και -πλέον- με 0-5 να χάναμε, πάλι χαρούμενος θα ήμουν. Στο 2ο ημίχρονο ήρθαν τα πάνω κάτω. Σέντρα του Ζαγοράκη, κεφαλιά του Χαριστέα και 1-0. Κρατούσαμε μια σπουδαία νίκη στα χέρια μας, τη μεγαλύτερης σημασίας στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και το θαύμα έγινε. Αποκλείσαμε τη Γαλλία και θα συναντούσαμε την -πανίσχυρη και πολύ φορμαρισμένη εκείνη την περίοδο- Τσεχία.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, εκείνο το βράδυ θα ταξίδευα μόνος, από το Ηράκλειο στον Πειραιά, και δε θα μπορούσα να απολαύσω τον αγώνα όπως θα ήθελα. Κάθισα στα αεροπορικά καθίσματα όπου είχε σχετικά λίγο κόσμο. Οι περισσότεροι ήταν στην καφετέρια, όπου επιτρεπόταν και το κάπνισμα. Από την αρχή του αγώνα βλέπαμε ότι τα πράγματα ήταν σκούρα. Με το καλημέρα είχαν δοκάρι και συνεχώς έκαναν επιθέσεις κατά κύματα. Παρόλ΄ αυτά κρατούσαμε το μηδέν. Πέρασε το ημίχρονο και ο αγώνας θα τελείωνε. Ακόμα και οι παίκτες άρχιζαν να κρατάνε δυνάμεις για την επικείμενη παράταση. Στο τουρνουά αυτό θα ήταν και η τελευταία φορά που θα εφαρμοζόταν το λεγόμενο ασημένιο γκολ. Δηλαδή, εάν μια ομάδα νικούσε στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης, τότε αυτομάτως θα έληγε και ο αγώνας. Η παράταση ξεκίνησε και είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Παίζαμε λες και μόλις είχε ξεκινήσει το παιχνίδι. Κανένα σημάδι κούρασης, σε αντίθεση με τους Τσέχους που φαίνονταν να τα έχουν χαμένα. Προς το τέλος του ημιχρόνου είχαμε μια σημαντική ευκαιρία να βάλουμε γκολ, αλλά ο τερματοφύλακας της Τσεχίας απέκρουσε ενστικτωδώς. Η ώρα κυλούσε, έμεναν λίγα δευτερόλεπτα πριν περάσουμε στο δεύτερο τέταρτο της παράτασης. Τελευταία επίθεση δική μας. Και τότε ήρθε το θαύμα των θαυμάτων.

Ακριβώς μπροστά μου καθόταν ένας κύριος που ζούσε πολύ το παιχνίδι. Στη διπλανή σειρά καθισμάτων είχε καθίσει ένας παπάς. Κερδίζουμε το κόρνερ και ο κύριος αυτός, με σηκωμένα τα χέρια στον αέρα, γυρίζει στον παπά και του λέει: “Άντε πάτερ, ευλόγησε να μπει ένα γκολ, κάνε κανένα θαύμα!”. Τι να κάνει ο πάτερ, σηκώνει το χέρι του προς την τηλεόραση σαν να την έδειχνε και είπε: “Μακάρι να μπει παιδί μου, μακάρι”. Ένα δευτερόλεπτο μετά έγινε το αδύνατο. Ο κύριος τινάχτηκε από τη θέση του κραυγάζοντας! Ο παπάς έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάει την τηλεόραση! Ήμασταν μάρτυρες μιας απίστευτης στιγμής! Ο χρόνος σταμάτησε σε εκείνο το δευτερόλεπτο. Ακόμα δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει. Είχαμε περάσει στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ήταν αδιανόητο. Κι όμως, ήταν αληθινό. Απολαύστε το σε περιγραφή του Γιώργου Χελάκη: