Του Γιάννη Τσέτσου
Βρισκόμαστε στο 1990 κι εκείνη τη χρονιά στον ιππόδρομο έχει εμφανιστεί ένας ίππος ονόματι Γκάι Μπάτερς, που σάρωνε στο διάβα του. Από την πρώτη συμμετοχή του έδειξε ανίκητος και οι νίκες διαδέχονταν η μία την άλλη.
Ένας τύπος λοιπόν, ας τον ονομάσουμε Γιώργο, που σήμερα ζει στην Κρήτη, ήθελε να κονομήσει από τον άχαστο αυτό ίππο, αλλά δεν είχε και πολλά λεφτά για να κάνει διαφορά. Βλέπετε, σε κάθε νίκη του ο Γκάι Μπάτερς πλήρωνε το μίνιμουμ της απόδοσης, που τότε ήταν 12 δραχμές στις 10 που ήταν η στοιχηματική μονάδα. Με απλά λόγια 20% κέρδος.
Με λίγα δεν έκανε τη διαφορά. Με πολλά όμως κάτι γινόταν.
Έπρεπε λοιπόν να βρει πολλά. Και τα βρήκε. Πού; Την ημέρα λοιπόν που ήταν να διεξαχθεί η ιπποδρομία, πήρε τα λεφτά που ήταν για… τη μισθοδοσία των υπαλλήλων μιας επιχείρησης, πήρε κι ένα φίλο του, ας τον ονομάσουμε Βασίλη, και κατέβηκαν στο Δέλτα.
Περίμενε υπομονετικά να φτάσει η συγκεκριμένη κούρσα που θα έτρεχε ο Γκάι Μπάτερς και μόλις έφτασε “τοποθέτησε” όλη τη… μισθοδοσία πάνω του.
Λέει και στο φίλο του το Βασίλη: “Δεν μπορώ να βλέπω, θέλω να μου περιγράφεις την κούρσα”.
Ξεκίνησε η κούρσα, πράγματι ο ήρωάς μας δεν έβλεπε και ρώταγε το φίλο του πού είναι ο Γκάι Μπάτερς. “Πίσω”, του είπε την πρώτη φορά ο Βασίλης. Η αγωνία στο κατακόρυφο. “Ανεβαίνει”, του λέει μετά από λίγο. “Έρχεται” του ξαναλέει και πάνω στο “έρχεται” δεν αντέχει άλλο ο Γιώργος να μη βλέπει. Γυρίζει προς το στίβο και κι αρχίζει να ουρλιάζει με όση δύναμη είχε, για να φέρει τον Γκάι Μπάτερς πρώτο. Τα κατάφερε. Βέβαια και να μη φώναζε πάλι πρώτος θα ερχόταν ο συγκεκριμένος ίππος, αλλά ήταν πολλά τα λεφτά που έπαιξε και λάθος δε σήκωνε. Για να μην τα πολυλογώ, πληρώθηκε ο Γιώργος, πήρε το 20% κέρδος του κεφαλαίου που έπαιξε, αλλά το κυριότερο είναι ότι πληρώθηκαν και οι… υπάλληλοι στην επιχείρηση. Πού να ήξεραν οι άνθρωποι ότι τα λεφτά που πήραν, πριν τα πάρουν “έτρεξαν” στον ιππόδρομο. Πού να το ήξεραν…
21.08.2009
Ιστορίες