Στο διαγωνισμό εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ και, συγκεκριμένα, στην ενότητα “Παιδαγωγικά – Γενική Διδακτική”, το ερώτημα 12 είχε ως εξής:
Ένας από τους στόχους της αγωγής είναι η δημιουργία ελεύθερων και όχι άβουλων ατόμων. Πώς νομίζετε ότι μπορεί να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός;
α) Με τη συμμετοχή των γονέων σε όλες τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες του σχολείου.
β) Με το να διδάσκουν οι εκπαιδευτικοί όπως οι ίδιοι κρίνουν.
γ) Με την κατάργηση της αξιολόγησης των μαθητών.
δ) Με τη δομική αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος.
Η ένστασή μου έχει να κάνει με τη διατύπωση της ερώτησης, η οποία περιέχει το ρήμα “νομίζετε”: Από τη στιγμή που η ερώτηση ζητά την άποψή μας, η οποία προφανώς είναι υποκειμενική, πώς γίνεται να υπάρχει “σωστή απάντηση” και μάλιστα να είναι μία από τις τέσσερις στις επιλογές που μας δίνονταν; Κατά την άποψή μου, ο σκοπός αυτός μπορεί να επιτευχθεί εάν γίνω αστροναύτης. Κατά την άποψη κάποιου άλλου, ο σκοπός αυτός μπορεί να επιτευχθεί εάν γίνει βασιλιάς στα νησιά Φίτζι. Διότι έτσι νομίζουμε. Για ποιον λόγο αποκλείονται αυτές οι απαντήσεις; Κι όμως, μέσα από τέτοιες ανακρίβειες κρίνεται το επαγγελματικό μέλλον χιλιάδων νέων που συμμετείχαν στις εξετάσεις…
February 11th, 2009 at 14:19
Γιώργο, έχεις δίκιο για τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεις το “νομίζετε”, αλλά μην ψάχνεις τόσο πολύ την ερώτηση… Μην κολλάς στη διατύπωση των εξεταστών. Σ’ αυτήν την ερώτηση θα απαντούσα το δ, όχι γιατί πιστεύω ότι είναι η σωστή απάντηση. αλλά γιατί μετά από τόσα τεστ προετοιμασίας κατάλαβα ότι αυτό θέλουν να τους απαντήσεις. Επίσης, τα όσα διάβασα για τον ΑΣΕΠ, δεν μπορώ να πω ότι είναι άχρηστα, αλλά είναι κατά το 90% ανεφάρμοστα. Δεν υπάρχει καμιά συνατγή για το πως ακριβώς θα διδάξεις…
Έχω κι άλλα να πω, αλλά ξέρεις… Δεν προλαβαίνω τώρα, είμαι στο σχολείο και έχω ενισχυτική!
February 11th, 2009 at 14:41
Κι εγώ το (δ) απάντησα και συμφωνώ μαζί σου ότι στις εξετάσεις γράφουμε έναν ιδεώδη κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.